Beth Uriel

Na een periode van wennen en jongens leren kennen, konden we nu echt aan de slag. Doordat Lindsay (leidinggevende) terug was uit Amerika kregen we begeleiding. We hebben nu duidelijke taken en we kregen tips over hoe met de jongens om te gaan. We hebben de jongens onderverdeeld onder de 4 social workers. Nu zijn we dus big sister (zo noemen ze dat) van 6 / 7 jongens. Dit houdt in dat we soort mentor zijn. Ze kunnen met vragen en problemen bij ons terecht. Ook helpen we ze met praktische zaken als een ID aanvragen en naar de tandarts gaan. Heerlijk dat we nu duidelijke taken hebben. Met sommige jongens is het moeilijk om contact te krijgen. Een band opbouwen kost tijd.
Een andere taak van ons is het organiseren van zaterdagactiviteiten. Elke zaterdag moeten de jongens iets te doen hebben. We kunnen van alles doen: workshops in en om het huis en uitjes. Het budget is enigzins magertjes 2 euro per familymember....
De eerste activiteit was geweldig. Met zijn 13en in het 8 persoonsbusje zijn we naar de Lyonshead getuft. Letterlijk getuft: We kwamen halverwege de berg stil te staan en konden niet meer optrekken. Dus moesten we achteruit de berg af om het via een minder stijle weg nogeens te proberen. De Lyonshead beklimmen was ZWAAR! Met name door de 'alternatieve' route van de jongens. Wat betekende dat je eerst helemaal om de berg heen loopt om vervolgens via stijle, stenen paadjes van soms 50 cm. breed naar boeven te klauteren. Wij vonden het aller leukste de chains. Dat zijn ijzere kettingen waaraan je je kunt optrekken naar boven om niet naar beneden te donderen. Een aantal jongens waren verbaasd over hoe snel wij boven waren en dat we via de kettingen geklommen waren. Het uitzicht boven was adembenemend (ook letterlijk na zo'n klim..) zoals je ziet op de foto's. Op de terug weg kwamen we er pas achter dat er een veeeeeel kortere weg was geweest... Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?! Bovendien was dit veel stoerder. 's Avonds was er een braai (BBQ) op Beth Uriel. Eigenlijk vonden we er niet zoveel aan. Een braai is hier ietsju anders dan in NL: al het vlees wordt eerst gebakken (dus lekker WACHTEN met zijn allen), daarna gaat iedereen na een gebed aan tafel, een kwartier later is alles schoom op. Dat wij VRIJWILLIG vegetariers zijn begrijpen de jongens niet. Hoewel ze wel blij waren met het extra vlees wat ze toen hadden..
Een 2de activiteit was een middagje beachvolleyballen. De jongens waren erg fanathiek, Hanneke haar team heeft gewonnen (NATUUUURIJK...). Over Judith haar prestaties zullen we het maar niet hebben..:-) Zaterdag geven we een workshop art. We gaan met de jongens collages maken over hun hobbies, vrienden, toekomstdromen en rolmodellen..

Dachten we nooit meer rijlessen te hoeven volgen.. neee.. om in het bakkie en de combi van het project te kunnen rijden belandde we met Martin (driver van het project) weer op een parkeerplaats om bochtjes te oefenen:-) Hanneke is in 1 keer geslaagd. Judith was (verrrassend genoeg) de eerste keer wat zenuwachtig en kreeg nog wat meer gelegenheid om haar hellingproeven te 'optimaliseren'. Netjes gezegd he?! We vinden het heel stoer om in het bakkie te rijden (met name als er een groep jongens achterin zit) en voelen ons dan op en top afrikaans!
Nu we het toch over MOOIE auto;s hebben: We hebben sinds een tijdje een mooie LIMO gehuurd. Hij is heel lang, veel opbergruimte, leren bekleding en natuurlijk airco. Of anders gezegd: een oude, roestige bak met tape over de roestplekken. De leren bekleding is 'enigzins' beschadigd en Hannneke mag van Judith niet de tuter gebruiken omdat je dat niet doet door op de toeter te drukken maar door een draadje (met stroom) tegen het midden van het stuur te houden waarna een vonkje onstaat en er een luid getoeter volgt. MAAR DE MOTOR IS GOED HOOR! Steve (de eigenaar) heeft ons alles onder de motorkap uitgelegd. Nu staan we dus regelmatig als stoere vrouwen de remvloeistof, water enz. bij te vullen.

Verder doen we van alles: project van Don Bosco bezoeke, naar de kerk gaan, braaien in the green elephant (hostel), pizza en movie met vrienden, theatershow, voetbalwedstrijd in een cafe, concerten met vrienden in kirstenbosch, uitgaan met een groep in longstreet, stadten. We leren steeds meer mensen kennen. Sinds woensdag (6 uur 's ochtends) is de hoeveelheid brabanders aangevuld met Willem (uit Uden!), Marleen en Kyra. De meiden gaan stage lopen bij Beth Uriel. Het is echt KEI GAAF! Toen we ze op gingen halen van het vleigveld moesten we om 5 uur 's ochtends weg. Daar waren onze buren waarschijnlijk niet zo blij mee omdat we eerst 4 minuten moesten sjooken en uitparkeren veel tijd kostte. Ook de zwerver in de bosjes vond dit erg vroeg.

Wist je dat:

- Sommige jongens op het poject dachten dat Hanneke en Judith tijdens het beklimmen van de Lions Head erg boos waren omdat we zo rood werden..
- Zowat iedereen hier een bijnaam heeft en wij dus op Beth Uriel niet 30 maar minstens 50 namen moeten onthouden..
- Judith omgedoopt is tot Tandiswa en Hanneke tot Mihle, love en beautiful in het Xossa..
- Judith en Hanneke Black Label (zuid-afrikaans bier) drinken en de jongens van BU dit raar vinden omdat dit mannenbier is..
- Judith leert om langzaam te lopen ipv dat snelle tempo in NL..
- Er 22 mensen in 1 busje passen..
- Judith weigerde een agenda mee naar Afrika te nemen maar nu toch weer een agenda en veele lijstjes nodig heeft..
- Hanneke en Judith 's avonds het gevoel hebben een enkelband te dragen die gaat piepen als we 'te ver' van huis lopen..
- Hanneke en Judith voor de veiligeid 'bodyguards' van het project mee krijgen als ze naar huis lopen 's avonds..
- We het steeds LEUKER hier vinden worden..