Beth Uriel

Eindelijk konden we starten op ons project, Beth Uriel Home. De eerste tijd stond in het teken van kennis maken met de jongens. Dit hebben we gedaan door samen met ze de buitenkant van het huis te schillderen. Dat ging op zijn 'Afrikaans': Ze waren met de achterkant vanhet huis begonnen toen ze er achter kwamen dat het geld op was. Door middel van ons sponsorgeld konden ze weer verder gaan. We hebben op zijn 'Afrikaans' verf gehaald: Om 11 uur vertrekken naar de verfwinkel. Om 3 uur na vele omwegen en het busje wat niet wilde starten eindelijk verf hebben. Dan bedenken dat we de muur nog moeten voorbehandelen en dat dan nog gaan regelen.. Afrikaanse logica noemen we dat.. De jongens waren heel enthousiast in het begin. De dagen daarna nam het enthousiasme geleidelijk af. Eigenlijk is het nog niet echt klaar, bijijijijijijna..

Met een jongen zijn we samen met Neeltje naar het ziekenhuis geweest. Daar zaten ongeveer 100 mensen te wachten (waarvan 4 blanken). Sommige waren al wel 5 uur aan het wachten. Er waren bijna geen dokters, alleen verpleegkundigen. Als je heel erg ziek bent kun je neit een dag in het ziekenhuis wachten met als gevolg dat je thuis sterft.

Elke donderdag is er soup kitchen. Een aantal jongens maken dan overdag soep en brood klaar(allemaal gratis gekregen). 's Avonds brengen we dit gezamelijk naar de zwerversd in het centrum. Ze kunnen dan soep + brood halen. Vaak blijven ze hangen voor een praatje. Afgelopen week was een dronke man de hel tijd tegen iederen aan kletsen. Zo maak je nogeens wat mee!

De rest van de dagen hebben we geprobeerd de jongeren beter te leren kennen. Tot nu toe hadden we nog geen duidelijke taken. Dat was best frustrerend. We hebben veel rondgehangen en gekletst met de jongens. We doen ons uiterste best hun namen te onthouden maar dat valt niet mee als je 30 AFRIKAANSE namen moet onthouden!

Uitjes

In het kader van de inburgering zijn we met Neel en een vriend van haar wezen dansen in een Afrikaanse club. We waren ongeveer de enige blanken met als positief / negatief (doorhalen wat niet van toepassing is) gevolg dat we heeel veel aandacht kregen. Afrikaans dansen is enigzins (!) anders dan Nederlands dansen. Laten we het zo zeggen: Je danst MET elkaar en je VOELT het ritme van de ander heeel goed aan. Zelfs Judith, die van te voren zei niet te kunnen dansen, ging helemaal los! We hebben genoten van deze bijzondere avond.

Een aantal keer hebben we rondgetourt met de auto/ De omgeving was indrukwekkend. Aan de ene kant ruige bergen, wijnlanden en wit strand. Aan de andere kant kilometers lange townships.
Een voorbeeld van een uitstapje was het openluchtconcert in Stellenbosch. Met vele anderen zaten we daar in een botanische tuin te picknicken en te luisteren naar een band met uitzicht op Kaapstad.

Oeps... Een ongelukje...

Toen we met 'reisleidster'Neeltje op weg terug waren van een uitstapje knalde er een andere auto achter op ons inmiddels 2e huurautootje (de eerste had een te slechte motor). Het was een flinke knal. Onze achterkant lag in de prak maar er waren geen gewonden. Gelukkig werden we gelijk goed geholpen. Voor de zekerheid zijn we toch langs een prive-kliniek gegaan omdat we last van schouders en nek hadden. Wat een verschil met het ziekenhuis waar de armen heen moeten gaan! We werden direct geholpen en ze gaven ons rijkelijk medicatie mee (waarvan we nauwelijks iets zullen nemen omdat het ons erg sterk spul lijkt) . Waarschijnlik hebben we op wat hoofd- en spieppijn er niks aan overgehouden. Na een blauwe en een rode chico (auto) hebben we nu een witte!

Kortom we maken veel mee, doen veel indrukken op, hebben het soms moeilijk maar genieten ook!

Groeten,

Judith en Hanneke

PS: Hier een foto van ons oude huis:

En op deze manier verdienen een aantal kinderen uit de townships hun schoolgeld in de zomervakantie:

Judith ligt op dit moment ziek op bed, dus typ ik even het stukje wat we net samen hebben geschreven.
Het begint met het vertrek vanaf schiphol
Daar stonden ze dan, onze families. Met witte zakdoeken met daarop de tekst 'droom niet je leven, leef je droom' zwaaide ze ons uitbundig uit. Sommige mensen moesten een traantje laten bij het idee elkaar pas over 7 maanden weer te zien.
En dan het vliegtuig in. Hanneke vol enthousiasme, Judith met klamme handjes. Als sudokuend kwamen we de vlucht door, al heeft Judith wel vaak om zich heen gekeken.
In Cape Town aangekomen zijn we met onze "reisleidster" Neeltje naar Beth Uriel gegaan. Het huis zag er armoedig en slecht onderhouden uit. De jongeren zijn de buitenkant aan het schilderen, dus het wordt weer beter! De mensen zijn ook erg vriendeilkjk en gastvrij.
Vanaf Beth Uriel gingen we naar het appartement wat ze voor ons geregeld hadden. Het was lekker groot en had een prachtig uitzicht op de Devils Peak. Maar daar was dan ook alles mee gezegd. Het stonk er verschrikkelijk, het zag er nog vies uit, terwijl ze al drie dagen goed hadden gepoetst en 's avonds kwamen de kakkerlakken tevoorschijn. Dit was niet wat we wilden, dus gingen we op zoek naar een andere kamer. Dat was nog niet zo makkelijk, maar dankzij de voorkennis van Neeltje vonden we dezelfde avond nog een kamer, waar we direct inkonden, in de relatief veilige (en gezellige!) wijk Observatory (Obs).
De overige dagen hebbe we volgemaakt met de stad leren kennen, naar het strand gaan, een jazzfestival bezoeken en 's avonds naar een cafeetje. Deze week hebben we dus de toerist uitgehangen, omdat we volgende week pas kunnen beginnen op het project. Het gaf ons wel een dubbel gevoel om in een cafe te zitten met een hapje en een drankje, terwijl buiten de straatkinderen voorbij lopen. Aan de andere kant was het wel goed om dit te zien. Deze kinderen zullen we nog vaak tegenkomen, onder andere tijdens ons werk bij Soup Kitchen (wat nog steeds bestaat!).
Het openbaar vervoer is hier wel wat anders dan in Nederland! Er rijden continue minibusjes vanaf allerlei kanten richting stad en terug. Als je eraan komt en je steekt je hand op, stopt het busje direct. Voor R 3,50 (nog geen E 0,50) kun je in een volgepropt busje naar de stad. Erg leuk en sfeervol!
Morgenavond gaan we de Lion's Head beklimmen. Het schijnt erg mooi te zijn om daar met volle maan weer af te dalen. Het zou leuk zijn om een aantal jongeren van BU mee te nemen. Een leuk uitstapje voor hun, en we kunnen elkaar op een ontspannende manier leren kennen! Maar of dit kan hangt natuurlijk ook af van de andere mensen op BU.

En dan nu ons adres hier:
Judith en Hanneke
3 Fairfield
Observatory
7925 South Africa